فروغ فرخزاد

فروغ فرخزاد در سال 1313 در تهران چشم به جهان گشود پس از گذراندن دوره های آموزشی دبستانی و دبیرستانی برای آموزش نقاشی به هنرستان نقاشی رفت در 16 سالگی با پرویز شاپور ازدواج کرد و به اهواز رفت و در آنجا اقامت کرد
اما پس از یکی دو سال از هم جدا شدند
در سال 1337 در سن 22 سالگی به کارهای سینمایی روی آورد و در شرکت گلستان فیلم به کار پرداخت
در سال 1338 برای بررسی و مطالعه ساخت فیلم به انگلستان رفت در طی فعالیت سینمایی خود چندین فیلم ساخت و در یک فیلم و نمایش بازی کرد در این زمینه فیلم خانه سیاه است که در باره جذامیان جذامخانه ای اطراف تبریز می پرداخت برنده بهترین فیلم مستند در سال 1342 شد در سال 1345 برای شرکت در دومین فستیوال پژارو به ایتالیا سفر کرد
فروغ سر انجام در سال 1345 در سن 33 سالگی در اوج شکفتگی استعداد شاعرانه اش به هنگام رانندگی بر اثر یک تصادف جان سپرد وی را در گورستان ظهیرالدوله تهران به خک سپردند
از او پسری به نام کامیار شاپور به یادگار مانده است

ای شب از رویای تو رنگین شده
سینه از عطر تو ام سنگین شده
ای به روی چشم من گسترده خویش
شایدم بخشیده از اندوه پیش
همچو بارانی که شوید جسم خک
هستیم ز آلودگی ها کرده پک
ای تپش های تن سوزان من
آتشی در سایه مژگان من
ای ز گندمزار ها سرشارتر
ای ز زرین شاخه ها پر بارتر
ای در بگشوده بر خورشیدها
در هجوم ظلمت تردید ها
با تو ام دیگر ز دردی بیم نیست
هست اگر ‚ جز درد خوشبختیم نیست
ای دلتنگ من و این بار نور ؟
هایهوی زندگی در قعر گور ؟
ای دو چشمانت چمنزاران من
داغ چشمت خورده بر چشمان من
پیش از اینت گر که در خود داشتم
هر کسی را تو نمی انگاشتم
درد تاریکیست درد خواستن
رفتن و بیهوده خود را کاستن
 سرنهادن بر سیه دل سینه ها
سینه آلودن به چرک کینه ها
در نوازش  ‚ نیش ماران یافتن
زهر در لبخند یاران یافتن
زر نهادن در کف طرارها
گمشدن در پهنه بازارها
آه ای با جان من آمیخته
ای مرا از گور من انگیخته
 چون ستاره با دو بال زرنشان
آمده از دوردست آسمان
از تو تنهاییم خاموشی گرفت
پیکرم بوی همآغوشی گرفت
 جوی خشک سینه ام را آب تو
بستر رگهایم را سیلاب تو
در جهانی این چنین سرد و سیاه
با قدمهایت قدمهایم براه
ای به زیر پوستم پنهان شده
همچو خون در پوستم جوشان شده
گیسویم را از نوازش سوخته
گونه هام از هرم خواهش سوخته
آه ای بیگانه با پیراهنم
آشنای سبزه زاران تنم
آه ای روشن طلوع بی غروب
آفتاب سرزمین های جنوب
آه آه ای از سحر شاداب تر
از بهاران تازه تر سیراب تر
عشق دیگر نیست این ‚ این خیرگیست
چلچراغی در سکوت و تیرگیست
عشق چون در سینه ام بیدار شد
 از طلب پا تا سرم ایثار شد
 این دگر من نیستم  ‚ من نیستم
حیف از آن عمری که با من زیستم
ای لبانم بوسه گاه بوسه ات
خیره چشمانم به راه بوسه ات
ای تشنج های لذت در تنم
ای خطوط پیکرت پیراهنم
آه می خواهم که بشکافم ز هم
شادیم یکدم بیالاید به غم
آه می خواهم که برخیزم ز جای
همچو ابری اشک ریزم هایهای
این دل تنگ من و این دود عود ؟
در شبستان زخمه ها ی چنگ و رود ؟
این فضای خالی و پروازها ؟
این شب خاموش و این آوازها ؟
ای نگاهت لای لایی سحر بار
گاهواره کودکان بی قرار
ای نفسهایت نسیم نیمخواب
شسته از من لرزه های اضطراب
خفته در لبخند فرداهای من
رفته تا اعماق دنیا های من
 ای مرا با شعور شعر آمیخته
 این همه آتش به شعرم ریخته
 چون تب عشقم چنین افروختی
 لا جرم شعرم به آتش سوختی

دوستاي گلم سلام

ماه ضيافت ومهماني خدا رو به همه ي شما سروراي گلم تبريك ميگم

نمازوروزه ي همتون مورد قبول درگاه حق قرار بگيره

اميدوارم همه بتونيم رابطمونو به خدا نزديكتر كنيم واز ته دل نيازهامونو ازش طلب كنيم چون در اين ماه هيچ چيزي بدون جواب نمي مونه

ما رو هم از دعاي خيرتون بي نصيب نزارين وبرام دعا كنين زيرا كه ما هميشه محتاج دعاييم

سوگند عشق

به صداي جويبارها ونعره ي موجها

 به صفاي كهكشان ها به سكوت ماه در دل شب

. به ارامگاه شادي ها و نغمه سبز باران بر عرفان گل افتابگردان و به صداقتم قسم كه دوستت دارم .

اگر اينه اي در مقابل اينه ي روحم بگيري به جاي هزاران تصويرتو در توي بي انتها شمايل مهرباني خود را در ان مي بيني كه تا بي نهايت خوبي ها تكثير شده است.

چه خوب مي شد اگر مي توانستي باور كني تو را بي قيد و شرط دوست دارم و با يادت زندگي مي كنم

 روي قبرم بنويسيد مسافر بوده است

فردي از طايفه ي مرغ مهاجر بوده است

بنويسيد يكي از آرزو هاي من براي او

يكي از راز هاي سرد بوده است

بنويسيد اگر عشقي مرد

همه ي خاطره هاي او ياد وفادار بوده است........

با تو چه زندگيهايي كه تو روياهام نداشتم

تك وتنها بودم اما توروتنها نمي زاشتم

چه سفرها با توكردم چه سفرها تو رو بردم

دم مرگ رسيدم ام به هواي تو نمردم

دارم از تو مينويسم كه نگي دوست ندارم

از تو كه با يك نگاهت زيرو رو شد نگاهم

موقع  نوشتن وقت اسم گذاشتن

كسي رو جز تو نداشتم كسي رو جز تو نمي خواستم

من تموم قصه هام قصه ي توست اگه غمگين اون ازغصه ي توست

حتي من به ارزوهات تو رو  اخر مي رسوندم

مي رسيدي تو من اما آررزو به دل مي موندم

هي مي خواستم بگم كه بدوني حالم

اما ترس و دلهره خط ميزد خيالم

توي گفتن و نگفتن از چه روزهايي گذشتم

انقده رفتم و رفتم كه هنوز بر نگشتم

هر چي شعر عاشقونست من براي تو نوشتم

تو جهنم سوختم اما نوشتم تو بهشتم

اگه عاشقونه گفتم عشق تو باعث شه

اگه مردم تو بدون كي باعث شه

من تموم قصه هام قصه ي توست اگه ...........

يه دفه مثل يه اهو توي صحراها رميدي

بس كه چشم تو قشنگ بود گله ي گرگو نديدي

دل نبود توي دلم تو رو گرگا نبينن

اونا با دندون تيز به كمينت نشينن

الهي من فداي تو چي كار كنم براي تو

اگه تو اين بيا بونا خاري بره به پاي تو

يه دفه مثل يه پرنده قفس عشقو شكستي

پر زدي تو اسمونا رفتي اون دورا نشستي

دل نبود توي دلم گم نشي تو كوچه باغا

غروبايي كه تاريكه نريزن سرت كلاغا

نخوره سنگي به بالت پرت نشه فكروخيالت

من تموم قصه هام قصه ي توست ..............

يه دفه مثل يه گل رفتي تو دست خزون

سيل بارون وتگرگ ميومد از اسمون

بردمت تو گلخونه كه نريزه رو سرت

كه يه وقت خيس بشه يخ كنه بال و پرت

نشكني زير تگرگ نريزه از تو يه برگ

من تموم قصه هام قصه ي توست ..............

يه دفه مثل يه شمع داشتي خاموش مي شدي

اگه پروانه نبود تو فراموش مي شدي

اره پروانه شدم كه پرام سوخته شه

كه اتيش دل تو به دلم دوخته شه

كه بسوزه پروبالم كه راحت بشه خيالم

دارم از تو مينويسم تو كه غم دارهنگات

اگه دوست داشتي بگو تا بازم بگم برات

اينقده مي گم تا خسته شم

با عشق تو شكسته شم

بدون نظر نریا

۱ ـ زندگی چیست؟یعنی عشق

۲ ـ عشق چیست؟یعنی علاقه

۳ ـ علاقه یعنی=محبت

۴ ـ محبت یعنی=دوستی

۵ ـ دوستی یعنی چه=یعنی رفاقت

۶ ـ رفاقت یعنی=صمیمیت

۷ ـ صمیمیت یعنی=مهربانی

۸ ـ مهربانی یعنی چه؟خوب بودن

۹ ـ خوب بودن یعنی چه؟ خوشبختی

۱۰ ـ خوشبختی یعنی چه؟ سعادت

۱۱ ـ سعادت یعنی چه؟ آخرت

آخرت یعنی چه؟ یعنی بهشت جاویدان

خدایا خدایا

           کویرم کویرم

                           بگو ابر بباره می خوام جون بگیرم

اگه بارون بباره اگه بارون بباره

آروم آروم و نم نم رو لب خشک و تشنه ام

گیسوی سبز جنگل تنم رو می پوشونه        پرنده رو درختا می سازه اشیونه

 _{با سيم ناز مژهات يه عمر گيتار ميزنم}

_{نگاهتو كوك نكني من خودمو دار ميزنم}

_{چشات اگه رو پنجره طرح ستاره نزنن}

_{دست خودم نيست دلمو به درو ديوار ميزنم}.

 ^{تو به من خنديدي
و نمي دانستي
من به چه دلهره از باغچه همسايه
سيب را دزديدم
باغبان از پي من تند دويد
سيب را در دست تو ديد
غضب آلود به من کرد نگاه
سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتي و هنوز
سال ها هست که در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تکرار کنان
مي دهد آزارم
و من انديشه کنان غرق اين پندارم
که چرا
خانه کوچک ما
سيب نداشت}

آب مي خواهم، سرابم مي دهند عشق مي ورزم عذابم مي دهند

خود نمي دانم کجا رفتم به خواب از چه بيدارم نکردي؟ آفتاب!!!!

خنجري بر قلب بيمارم زدند بي گناهي بودم و دارم زدند

دشنه اي نامرد بر پشتم نشست از غم نامردمي پشتم شکست

سنگ را بستند و سگ آزاد شد يک شبه بيداد آمد داد شد

عشق آخر تيشه زد بر ريشه ام تيشه زد بر ريشه ي انديشه ام

عشق اگر اينست مرتد مي شوم خوب اگر اينست من بد مي شوم

اگر جواني عاشق شد چه كند؟...

من هم زير آن نوشتم:

بايد صبر كند...

براي بار دوم از آنجا گذر كردم

زير نوشته ي من كسي نوشته بود:

اگر صبر نداشته باشد بايد چه كند؟...

من هم با بي حوصلگي نوشتم:

بميرد بهتر است...

براي بار سوم از آنجا عبور مي كردم

انتظار داشتم زير نوشته ي من نوشته اي باشد

اما.......